42 yaşımda aşık oldum

42 yaşında aşık olmuştum, hiç kimsenin habersizliği aramızda anlaşıp nikah çalışmıştı, gerçekten aşk ilişkilerime kadar aranan, bana düşkünlüğü, hayal dahi olmayan güzel sözler, ilgilerimi yerden kesmişti. Onun çıkışından eve gelecekte büyük bir heyecanla beklerdim, uzun uzun sohbetler eder gülerdik, aylarca bu şekilde devam ettirdik mutluluğumuz. Son günlerde önemli işler olduğu için biraz gecikmeye başlamıştı ama bu sorun olmadım, geçici bir dönemdir diye bolum, sabırla düzelmesini beklerken eve geliş saatleri dahada uzamaya başladı, bu durum beni rahatsız etsede giderek alışmaya başlamıştım. Bir gün çok sevdiğim ve herne güvendiğim bir dostum aradı, mevcut eşini bekleyen sun değilmi dedi evet dedim, artık dayanamadım seni işletim, eşi boşta bekleme, ne yapmak istersen işlere ofisine git kendin gör dedi, o an eli ayağım buz tuttu sanki, paltomu bile vardım anladığım anda, bir taksim yaşadığım anda et,ne mi görüyorların yüz anda hiçten bir hışımla daldığım için başka sayfaya devam edebilirsin.

Kapıyı bir hışımla açtım.
Odanın içindeki manzara gözlerime bir an bulanık geldi. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki kulaklarım uğulduyordu. Bir saniyelik sessizlik… Ardından bir çığlık:
“ŞŞŞŞ!”
O an herkes bana döndü.
Eşim… masasının önünde ayakta duruyordu. Gözleri kocaman açılmıştı. Yanında iki çalışanı ve… telefondaki o dostum.
Dostum.
Elinde bir kutu vardı.
Eşim bir adım bana doğru geldi.
“Erken geldin…” dedi şaşkınlıkla.
Ben konuşamadım. Boğazım düğümlendi. İçimde saniyeler içinde bin tane senaryo yazılmış, bin tanesi yıkılmıştı.
“Ne yapıyorsunuz burada?” diyebildim zorla.
O sırada masanın üzerindeki beyaz örtü kaydı. Altından kırmızı güller, mumlar, küçük bir pasta ve üzerinde yazan cümle göründü:
“Hayatımın En Güzel Tesadüfü…”
Başım dönmeye başladı.
Dostum utangaç bir şekilde yaklaştı. “Beni öldüreceksin biliyorum… ama sürprizi mahvettin.”
Eşim o an derin bir nefes aldı, gözleri doldu.
“Son haftalarda geç gelmemin sebebi buydu…” dedi. “Seninle tanışmamızın yıl dönümünü unutmadım. Gizli nikahımızı kimse bilmedi, düğün yapmadık… Sana hayal ettiğin o günü yaşatmak istedim.”
Dostum araya girdi:
“Bütün planı benle yaptı. Mekan ayarlandı, küçük bir organizasyon hazırlandı. Senin gelinlik giymek isteyip de giymediğini biliyorum diye söyledi bana…”
Bacaklarım titredi.
“Ben… ben kötü bir şey sandım…” dedim fısıltıyla.
Eşim yanıma geldi. Elleri yüzümü tuttu. Gözlerimin içine baktı.
“O ihtimali aklına getirdiğin için kendime kızıyorum. Sana güven duygusunu eksik mi hissettirdim?”
O an gözyaşlarım boşaldı. Onun göğsüne yaslandım.
“Hayır… sadece korktum. Çünkü seni çok seviyorum.”
O da ağlıyordu.
“Ben de seni. Hem de 42 yaşımda yeniden doğmuş gibi. Sana sürpriz yapmak istedim ama seni korkutmuşum.”
O gün ofisteki küçük masa başı hazırlık aslında daha büyük bir planın parçasıydı. Dostumun telefon etmesi planın bir bölümüydü — beni ofise çekmek için. Ama zamanlama yanlış olmuş, heyecan paniğe dönüşmüştü.
Akşam olduğunda beni götürdükleri küçük salonu gördüğümde içimdeki bütün kırgınlık eridi.
Beyaz sade bir elbise… küçük bir nikah masası… birkaç yakın dost…
Eşim diz çöküp elimi tuttu.
“Kimseye haber vermeden evlendik ama bugün seni herkesin önünde bir kez daha istiyorum. Benimle yeniden evlenir misin?”
O an anladım…
Aşk sadece heyecan değilmiş.
Aşk bazen korkunun içinden geçip güvene varmakmış.
Bazen yanlış anlama, doğru bir sevginin sınavıymış.
Gülümsedim.
“Evet… her şeye rağmen evet.”
Ve o gece, aylarca geciken geliş saatlerinin aslında benim için kurulan bir hayalin parçası olduğunu öğrendim.

42 yaşımda aşık oldum

Bunları da İzleyebilirsiniz